Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και τα μελλούμενα



Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΑ
Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός υπήρξε η διαπρεπέστερη φυσιογνωμία του υποδούλου υπό τους Τούρκους Γένους μας. Αν είχε σπουδάσει στην Εσπερία και αφιέρωνε τον βίο του στη διάδοση του πνεύματος του «διαφωτισμού», ασφαλώς και θα προβαλλόταν ως ο φωτεινότατος φάρος που φώτισε τα σκοτάδια της σκλαβιάς. Επειδή όμως υπήρξε ένας ταπεινός μοναχός παρασιωπάται το τεράστιο έργο του, το οποίο επισφράγισε με τον μαρτυρικό του θάνατο.

Άγιος Ισαπόστολος και Ιερομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός



Απολυτίκιο 

Θείας πίστεως, διδασκαλία, κατεκόσμησας, την Εκκλησία, ζηλωτής των Αποστόλων γενόμενος και κατασπείρας τα θεία διδάγματα, μαρτυρικώς τον αγώνα ετέλεσας. Κοσμά ένδοξε, Χριστόν τον Θεον ικέτευε, δωρήσασθαι ημιν το μέγα έλεος.





Σχόλιο Ο.Β. 

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όπως και όλοι οι Άγιοι άνθρωποι που προφήτευαν διάφορα γεγονότα, είχαν τέτοια βιωματική ορθόδοξη ζωή όπου η παρουσία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος ήταν διαρκής και τους πληροφορούσε για το τι θα ακολουθήσει. Ο προσωπικός τους αγιασμός είναι η  βάση των προφητειών τους γι αυτό και η Εκκλησία μας τις συμπεριέλαβε στις οδηγίες Της και τις νουθεσίες Της. Εμείς σήμερα δυστυχώς ακούμε το αποτέλεσμα της προσωπικής τους πίστης, που τους αξίωσε με τον φωτισμό σαν μια συνταγή που μεταδίδοντας λεκτικά θα γευτούμε και τα οφέλη της. Μακαρίζουμε τους Αγίους αυτούς ανθρώπους και θεωρούμε πως τα λόγια τους είναι και λύση των προβλημάτων μας. Αναλωνόμαστε στο να παπαγαλίζουμε τις προφητείες τους χωρίς να επιθυμούμε να τους μοιάσουμε στην πίστη και στο φρόνημα. Αυτή η τακτική μας αντί να τους τιμά τους στεναχωρεί ...
Κύριε και Πατέρα μας, με τις πρεσβείες του Αγίου Κοσμά και όλων των φωτισμένων Αγίων ανθρώπων, ελέησον όλους εμάς τους εραστές της άκαρπης φιλοσοφίας. ώστε να αξιωθούμε αληθινής μετανοίας ! 

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

ΑΕΙ ΠΑΡΘΕΝΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (του π. Βασίλειου Βολουδάκη)


ΑΕΙ  ΠΑΡΘΕΝΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ
 του πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασίλειου Βολουδάκη
 

     διδασκαλία τς κκλησίας µας εναι δόγµατα καί δόγµα σηµαίνει: λήθεια, Πραγµατικότητα. Ατό πού δέν εναι λλις.


Πολλοί σκοντάφτουν στήν λέξη «δόγµα» γιατί εναι προκατειληµµένοι καί ατή προκατάληψη, λλά καί προπαγάνδα πού τήν ποδαυλίζει, χρηστεύουν τή λογική καί θον τούς νθρώπους νά παραλογίζονται.


ν σκεφθοµε ψύχραιµα θά διαπιστώσουµε πώς κάθε λήθεια, κάθε πραγµατικότητα εναι δόγµα.


Δόγµα εναι πώς γ εναι σφαιρική καί περιστρέφεται. Δόγµα εναι πώς καρκνος εναι σθένεια. Δόγµα εναι πώς κάθε νθρωπος χει κεφάλι καί καρδιά. Δόγµα εναι πώς  τό νερό ποτελεται πό τά συστατικά Η2Ο. Δόγµα εναι πώς λιος εναι µιά θερµή σφαίρα ερίων, πού κπέµπει κτινοβολία καί κλύει νέργεια. Καί πόσα λλα πιστηµονικά δόγµατα πάρχουν...


Κάθε νθρωπος, βεβαίως, µπορε νά µφισβητήση λα τά παραπάνω, πως καί κάθε ποδεδειγµένη πό τήν πιστήµη πραγµατικότητα. µως ατός νθρωπος θά χαρακτηρισθ –καί δικαίως– µαθής, σχετος καί φρενοβλαβής.


ντιθέτως, στον χρο τς πίστεως, στον χρο τν ποδεδειγµένων πνευµατικν πραγµατικοτήτων, ο νθρωποι τς προπαγάνδας δέν δέχονται την δια λογική καί µάχονται την κκλησία µας γιατί... δογµατίζει!


Σε πεσµα τν παραλόγων Θεότητα εναι Τρία Πρόσωπα. Εναι, δεν λλάζει! Χριστός χει δύο φύσεις: Θεία και νθρώπινη. Ατό δεν συζητεται, Εναι. πραγµατικότητα δεν χει κδοχές, εναι µία! χει δικαίωµα ποιοσδήποτε να την ρνηθ λλά για να µς πείση πρέπει να µς ποδείξη τι πάρχει, ντί γι’ ατήν, µια λλη µοναδική πραγµατικότητα, χι πειρες κδοχές, πως χει καταντήσει νά δέχεται τάχα σοφός σύγχρονος παράλογος νθρωπος, ρκε να ρνηθ και να µφισβητήση τή µία λήθεια καί Πραγµατικότητα.

***


να πό τά Δόγµατα-Πραγµατικότητες τς κκλησίας µας εναι ειπαρθενία τς Παναγίας µας.


Παναγία µας εναι πρό το Θείου Τοκετο της Παρθένος, κατά τόν Τοκετό της Παρθένος και µετά τόν Τοκετό της Παρθένος. Ατό µνε κκλησία µας, ατό ζε στή Θεία Λατρεία, ατή εναι λήθεια, γιατί ειπαρθενία τς Παναγίας µας εναι ρρηκτα συνδεδεµένη µε τον Θεάνθρωπον Υόν της καί, ποιος µφισβητε το ειπάρθενον τς Θεοτόκου, ατός µφισβητε τήν Θεότητα το Χριστο!



ς προσπαθήσουµε, τας πρεσβείαις και τ φωτισµ τς Θεοτόκου, νά προσεγγίσουµε, κάπως, τό µυστήριο τς ειπαρθενίας της.



νθρωπίνη φύσις το Χριστο µς δωρήθηκε πό τον Ορανό, διά τς περαγίας Θεοτόκου, τελεία, ναµάρτητη και φθαρτη. Τήν πρώτη πόδειξη ατς τς ληθείας λάβαµε πό τόν Θεό µε τόν τρόπο πού τέχθη Χριστός. Κύριός µας ξλθε πό τήν κοιλία τς Παναγίας µας ν ταν κεκλεισµένη Παρθενική θύρα, την ποία και φησε κεκλεισµένη και θικτη, διότι φθαρτος δεν προκαλε φθορά.


Ατό περισσς το µολογε κκλησία µας: «Φυλάξας τά σήµαντρα σα Χριστέ, ξηγέρθηςτο τάφου, τάς κλες τς Παρθένου µη ληµηνάµενος ν τ τόκ σου» (στ΄. δή Κανόνος το Πάσχα).


Χαρακτηριστικά εναι κόµη, το διόµελον τν Ανων τς ορτς τν Χριστουγέννων˙ «Δετε νυµνήσωµεν τήν Μητέρα το Σωτρος, τήν µετά τόκον πάλιν φθεσαν Παρθένον», καθώς πίσης και Οκος τς 26ης Δεκεµβρίου: «Σύ ε καρπός µου (µολογε ειπάρθενος), σύ ε ζωή µου. φ’ ο γνων, τι και µην εµί, σύ µου Θεός˙ τήν γάρ σφραγδα τς Παρθενίας µου ρσα κατάλυτον, κηρύττω σε τρεπτον Λόγον, σάρκα γενόµενον. Οκ οδα σποράν, οδα σε λύτην τς φθορς˙ γνή γάρ εµι, σο προελθόντος ξ µο˙ ς γάρ ερες, λιπες µήτραν µήν».


Χριστός δεν φθειρε τήν Παρθενία τς Θεοτόκου κατά τήν Γέννησή Του, διότι ταν φθαρτος. λλ’ οτε µποδίσθηκε ξοδος το βρέφους ησο πό τόν φυσικό φραγµό τς παρθενίας, πως δεν µποδίσθηκε µετά πό τριάντα τρία χρόνια ξοδός Του πό το σφραγισµένο µνµα κατά την νάστασή Του και ν συνεχεία εσοδός Του πρός τούς Μαθητάς Του «τν θυρν κεκλεισµένων».


δια νθρωπίνη φύσις το Χριστο, πού τέχθη πό τήν Παναγία µας, παρέµεινε καί µετά την νάσταση και νάληψή Του. Με τις διες διότητες: Τελεία, ναµάρτητη, «µόθεος». Ατό φρονε κκλησία µας ταν ψάλλη: «Κύριε, σφραγισµένου το τάφου πό τν παρανόµων, προλθες κ το µνήµατος, καθώς τέχθης κ τς Θεοτόκου» (ναστάσιµοι Ανοι, χος πλ. Α΄ ).


Συνεπς, ειπαρθενία τς Παναγίας µας δεν φείλεται στο τι κείνη εναι θεά, πως την θεωρον σφαλµένα ο Ρωµαιοκαθολικοί, λλά στο τι εναι Θεοτόκος και χι µόνο νθρωποτόκος. γέννησε Θεάνθρωπο και χι «ψιλόν (δηλαδή πλόν) νθρωπον».


ν Παναγία µας τεκε πλόν νθρωπο, βεβαίως και θα εχε ποστε φθορά παρθενία της. πειδή, µως, δεν γέννησε «νθρωπον ποθεωθέντα (=νθρωπο πού µετά γινε Θεός) λλά Θεόν νανθρωπήσαντα» (γ. ω. Δαµασκηνός), δηλαδή «µα σάρξ, µα Θεο Λόγου σάρξ» (=συγχρόνως σάρκα καί συγχρόνως Θεο Λόγου σάρκα), γι’ ατό εναι βλασφηµία να δεχθοµε τι προκάλεσε παρθενική φθορά στήν Παναγία µας ναµάρτητος, σπορος, φθαρτος Κύριος καί Θεός µας.


Ο αρετικοί Προτεστντες –πό τούς ποίους και χει διαδοθε ρνηση τς ειπαρθενίας τς Θεοτόκου– ποβιβάζοντας και ποτιµντας τήν Παναγία µας (φο ρνονται να δεχθον τά νεξίτηλα “σηµεα” τς Θείας νανθρωπήσεως, πού φησε στο Πάντιµο Σµα της Υός της καί Θεός µας), οσιαστικά βλασφηµον καί ρνονται τήν Θεότητα τοΧριστο.


τσι ξηγεται ετελισµός το ερο Εαγγελίου πό τούς Προτεστντες και ποβιβασµός το Χριστο χι πλς σε κοινόν νθρωπο λλά και σέ διεστραµµένο µοφυλόφιλο νθρωπο (!), κατ’ εκόνα το ποίου “χειροτονον” καί τούς ποιµένες τους και καθοδηγον τούς “πιστούς” τους...



Πρωτοπρ. Βασίλειος . Βολουδάκης
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ»
Τεχος 36-38  ΙΟΥΛΙΟΣ- ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Οι συνέπειες τών οφειλών(του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασσίου Ιερόθεου)


Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (19 Αυγούστου)

Οι συνέπειες τών οφειλών

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα αναφέρεται στόν οφειλέτη τών μυρίων ταλάντων, ο οποίος δέν μπορούσε νά επιστρέψη τό χρέος του καί ο κύριός του διέταξε νά πωλήσουν τόν ίδιο, τήν γυναίκα του, τά παιδιά του, τά υπάρχοντά του γιά νά εξοφληθή τό ποσόν τής οφειλής. Όμως, εκείνος ζήτησε συγγνώμη, η οποία τού δόθηκε. Ενώ, όμως, εξοφλήθηκε τό χρέος του μέ τήν μετάνοια, εν τούτοις ο ίδιος ήταν σκληρός στόν σύνδουλό του, δέν τόν συγχώρησε, παρ’ ό,τι τού τό ζήτησε, καί τόν έβαλε στήν φυλακή. Αυτό τό γεγονός μαθεύτηκε, οπότε ο κύριός του, ο οποίος προηγουμένως τόν είχε συγχωρέσει, επανήλθε καί τόν παρέδωσε στούς βασανιστές.
Η παραβολή αυτή αναφέρεται στήν Βασιλεία τού Θεού, στήν οποία θά εισέλθουν εκείνοι πού μετανοούν καί ζητούν συγχώρηση από τόν Θεό, αλλά στήν συνέχεια καί αυτοί συγχωρούν όλους εκείνους πού τούς έβλαψαν.
Η εικόνα τής παραβολής προέρχεται από τήν κατάσταση τής εποχής εκείνης, ήτοι τά δάνεια, τίς οφειλές καί τίς εξοφλήσεις δανείων. Όταν δέν μπορούσε νά εξοφληθή τό δάνειο, τότε παραδινόταν ο οφειλέτης στούς βασανιστές, πωλείτο ο ίδιος, η γυναίκα, τά παιδιά, γινόταν κατάσχεση τής ατομικής περιουσίας, έμπαινε στήν φυλακή. Τήν εποχή εκείνη τά πράγματα ήταν δύσκολα, αφού επικρατούσε καί κυριαρχούσε ο θεσμός τής δουλείας καί επικρατούσε ο σκληρός νόμος καί οι σχετικές συμπεριφορές ήταν απάνθρωπες. Αλλά καί σήμερα επικρατούν παρόμοιες συνθήκες, απλώς τά πράγματα γίνονται πιό πολιτισμένα καί τελικά οι άνθρωποι υποφέρουν.
Κατ’ αρχάς καί σήμερα οι άνθρωποι δανείζονται από τίς τράπεζες, δυστυχώς καί από τούς τοκογλύφους, αλλά καί τά κράτη λαμβάνουν δάνεια από τίς λεγόμενες αγορές. Υπάρχει μεγάλη οικονομική αλληλεξάρτηση μέ αποτέλεσμα νά καταστρατηγήται η ελευθερία. Βέβαια, μερικές φορές ο δανεισμός είναι αναγκαίος, αλλά δέν δικαιολογείται τό νά λαμβάνωνται δάνεια χωρίς ουσιαστικό καί πραγματικό λόγο. Τόν τελευταίο καιρό επικρατούσε μιά μόδα δανεισμού. Από τό παραμικρό οι άνθρωποι έπαιζαν στό χρηματιστήριο, λάμβαναν καταναλωτικά δάνεια. Στήν βάση τού θέματος αυτού υπήρχε η ευμάρεια, η απερισκεψία, αλλά καί η πρόκληση, από τήν άποψη ότι οι ίδιοι οι δανειστές προκαλούσαν καί προέτρεπαν τούς ανθρώπους νά λαμβάνουν άσκοπα δάνεια. Έτσι, παρατηρήθηκε μιά φρενίτιδα, τών μέν ανθρώπων νά δανείζωνται εύκολα, τών δέ δανειστών νά διευκολύνουν τόν δανεισμό καί νά τόν επιδιώκουν.
Άν εξετάσουμε τό θέμα αυτό από θεολογικής καί εκκλησιαστικής πλευράς, τότε μπορούμε νά πούμε ότι στήν κοινωνία μας κυριαρχούν τά πάθη τής φιληδονίας καί τής φιλαργυρίας, επιδιώκεται μιά ευμάρεια καί υπερκατανάλωση μέ δανεικά. Από τήν άλλη μεριά επιδιώκεται ο δανεισμός ως προσπάθεια υποδούλωσης τών ανθρώπων καί τών λαών. Η «θρησκεία τής φιλαργυρίας» πού επικρατεί σήμερα στόν κόσμο έχει ως αρχή νά είναι όλοι –άνθρωποι καί Κράτη– χρεωμένοι, ώστε εύκολα νά εξουσιάζωνται, νά γίνωνται δούλοι.
Οι συνέπειες τής καταστάσεως αυτής είναι φοβερές. Όσοι χρωστούν ζούν κάτω από τόν φόβο καί τήν αγωνία τών μελλόντων, περιπίπτουν σέ απόγνωση καί μελαγχολία, χάνουν τόν ύπνο τους, εισέρχονται σέ φυλακές, δημιουργούν προβλήματα στίς οικογένειές τους. Ειδικά τά Κράτη χάνουν τήν ανεξαρτησία τους, πολλές φορές χάνουν τήν εδαφική ακεραιότητά τους, υποτάσσονται σέ εξωτερικές πιέσεις, γενικά βρίσκονται σέ κατάσταση δουλείας. Λέμε ότι καταργήθηκε η δουλεία, όπως υπήρχε παλαιότερα, αλλά όμως επανήλθε μέ άλλη μορφή καί άλλον τρόπο.
Όταν εξετάση κανείς τήν νοοτροπία τών διαφόρων Χριστιανικών Ομολογιών πού αναπτύχθηκαν στόν δυτικό χώρο, θά διαπιστώση ότι η νοοτροπία τής φιλαργυρίας καί τού νεοπλουτισμού διακρίνει τόν δυτικό Χριστιανισμό, μέ τόν θεολογικό σχολαστικισμό καί τόν προτεσταντικό ηθικισμό. Ο σχολαστικισμός τών Παπικών κάνει λόγο γιά τήν ευδαιμονία σέ αυτήν καί τήν άλλη ζωή, καί ο ηθικισμός τών Προτεσταντών δέν αρνείται τόν πλούτο, αρκεί νά είναι νόμιμη η κτήση του, δηλαδή ταυτίζει τό νόμιμο μέ τό ηθικό. Αντίθετα, η Ορθόδοξη ηθική πού είναι στήν βάση της ασκητική, προσδιορίζεται από τήν φιλοθεΐα καί τήν φιλανθρωπία, απεξαρτητοποιεί τόν άνθρωπο από τήν ύλη, θεραπεύει τά πάθη τής φιλοδοξίας, τής φιλαργυρίας καί τής φιληδονίας.
Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί αρκούνται σέ αυτά πού έχουν, αποφεύγουν τόν δανεισμό, ζούν ασκητικά, απομακρύνονται από τήν χλιδή καί τήν πολυτέλεια, καί, βεβαίως, ευεργετούν από τά υπάρχοντά τους εκείνους πού έχουν ανάγκη. Όταν διαβάση κανείς τήν Επί τού Όρους ομιλία τού Χριστού, πού αποτελεί τόν καταστατικό χάρτη τού Χριστιανισμού, βλέπει τό ασκητικό αυτό ήθος πού διδάσκεται από τόν Χριστό, τό οποίο μάς δίνει τήν ελευθερία καί κυρίως μάς οδηγεί στήν βίωση τής αγάπης τού Θεού, τής Βασιλείας τού Θεού.
Άς μάθουμε νά είμαστε ελεύθεροι, ανεξάρτητοι από οικονομικές πιέσεις.
Ο Μητροπολιτης
Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ


πηγή

Όλα όσα αυτός ο κόσμος παράγει τα παράγει για την αιωνιότητα

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ 
     Ο αριθμός των αυτοκτονιών γίνεται από μέρα σε μέρα μεγαλύτερος για πολύ πιο ασήμαντους λόγους από το να είναι κανείς ανάπηρος και να έχει νεκρά και τα δυο του πόδια. Η σκέψη περί αυτοκτονίας σήμερα βρίσκει όλο και περισσότερο χώρο στο μυαλό όλων. Ένα γυμνασιόπαιδο αυτοκτόνησε λόγω του χαμηλού βαθμού, μια κοπέλα από μελαγχολία, ένας γέρος λόγω ασθένειας. Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε ζήσαμε μερικές αυτοκτονίες γιατρών,καθηγητών, διευθυντών, κρατικών συμβούλων ακόμα και επισκόπων. Η αυτοκτονία έγινε ένα τόσο συνηθισμένο φαινόμενο στις μέρες μας, που κάποια μέρα έτυχε να ακούσω τον εξής διάλογο: 
      "Τα `μαθες; έφυγε από την ζωή ο Ν."
      "Σοβαρά; πέθανε ή αυτοκτόνησε;"
    Η διαπαιδαγώγηση παίζει κύριο λόγω εδώ.Ο άνθρωπος μπορεί να διαπαιδαγωγηθεί ή για να είναι αισιόδοξος ή για την αυτοκτονία. Η γενιά μας είναι περισσότερο διαπαιδαγωγημένη για το δεύτερο.
   Πρώτα οι γονείς αρχίζουν να ετοιμάζουν τους αυτόχειρες. "Αυτός ο κόσμος είναι κακός", ψιθυρίζει η μάνα κάθε πρωί στ` αυτί του γιου της. "Οι άνθρωποι, γιε μου, είναι ατομιστές, μοχθηροί και ψεύτες. Να αποφεύγεις, γιε μου, τους ανθρώπους. Να κοιτάς μόνον τον εαυτό σου".
     Μετά τη μητέρα, ο πατέρας λέει στο γιο του: "Πόσο απαίσιος είναι ο καιρός έξω! Πόσο άσχημη και άργια είναι η φύση! Πόσο απεχθή είναι τα έργα των ανθρώπων! Πόσο βαρετός είναι ο ήλιος! Πόσο μίζερη είναι η ζωή!"
     Και ο πατέρας και η μητέρα επαναλαμβάνουν διαρκώς στο γιο τους τα τρελά λόγια ενός απελπισμένου ποιητή : 
"Δεν υπάρχει στον κόσμο, αδελφέ, αγάπη".
     Δεν υπάρχει φοβερότερη καταδίκη για τον κόσμο από αυτήν. Ο κόσμος δημιουργήθηκε από αγάπη, ο κόσμος επιβιώνει λόγω της αγάπης. Το να λες ότι δεν υπάρχει στον κόσμο αγάπη αποτελεί την φοβεροτάτη και ψευδέστατη καταδίκη του κόσμου.

       Οι άνθρωποι με τίποτα δεν μπορούν να συνηθίσουν να παρατηρούν τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας. Όμως, όλα όσα αυτός ο κόσμος παράγει τα παράγει για την αιωνιότητα. Η αγάπη και η φιλία μας είναι μη πεπερασμένη, όπως και ο κόσμος και ακόμα πιο αξεπέραστη από τον κόσμο. Μας ξεγελούν τα μάτια μας περί της παροδικότητας των πάντων, όπως μας ξεγελούν τα μάτια μας για τη κίνηση του ηλίου.Υπάρχει ένα νοητό περιβάλλον μέσα στο οποίο όλα ζουν και κινούνται . Το ίδιο είναι ακίνητο. Όλα όσα κινούνται σε αυτό το περιβάλλον , αφήνουν πάνω του αποτυπώματα που δεν μπορούν να σβηστούν. Αυτό το αποτύπωμα αποτελεί την πλήρη αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Όλα όσα κάποτε έζησαν στη γη  ζουν και σήμερα σ` αυτό το νοητό πνευματικό περιβάλλον, και όλα όσα ζουν σήμερα, θα ζήσουν αιώνια, πάλι σε αυτό το περιβάλλον. Η αγάπη και η φιλία μας δεν καθαιρούνται με το θάνατο, αλλά προεκτείνονται σε μια μακράν καθαρότερη και ανώτερη και ισχυρότερη μορφή στον άλλο κόσμο. Ανάμεσα σε εκείνον τον κόσμο και σ` αυτόν τον κόσμο τα όρια τα φτιάχνει μόνο η δική μας μυωπία. Δεν βλέπουμε την προέκταση αυτής της ζωής μετά τον θάνατο και γι αυτό ο θάνατος μας φαίνεται σαν ψαλίδι που κόβει όλα τα νήματα και τις σχέσεις ανάμεσα στους νεκρούς και τους ζωντανούς, και το οποίο και από μας κάθε μέρα αποκόβει από ένα μέρος, όταν μας χωρίζει από την αγάπη μας, την φιλία μας και τη χαρά μας. Εμείς δεν βλέπουμε , όμως μπορούμε να δούμε. Μπορούμε να δούμε με το πνεύμα μας το τώρα για τώρα, αλλά θα έρθει καιρός όταν τα φυσικά μας μάτια θα βλέπουν και τον πνευματικό κόσμο. 
   Η αξία των αισθημάτων είναι αιώνια, όπως και η αξία των σκέψεων. Κατά τον ίδιο τρόπο είναι αιώνια και η αξία των ανθρωπίνων έργων. 

(από το βιβλίο ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ ο Χριστός , αποσπάσματα από τον λόγο περί οπτιμισμού σελ. 180-183, εκδόσεις εν πλώ)